System władztwa globalnego przypomina dziś przeciekającą łajbę lub przegniłą, spękaną ruderę. Nikt nie wie, która dziura zadecyduje o katastrofie. Nikt nie wie, czy system runie nagle, czy starzy lub nowi rządcy Zachodu zdecydują się go cokolwiek po niewczasie zdemontować pod kontrolą. Nikt nie wie, co będzie potem. Obrońcy systemu – politycy, bankierzy centralni i prywatni banksterzy, wojskowi, szpiedzy, fałszerze wyborów i oszuści w mediach – uwijają się i naprawiają uszkodzenia, ale gołym okiem widać, że ich krzątanina tylko opóźnia ostateczny kolaps. Straciły powab owoce ich usilnych prac i triumfów sprzed stulecia i sprzed pół wieku. Ludzkość nie kocha owoców globalistycznej hegemonii stworzonej w pierwszej połowie XX wieku. Nie jest kochana ani Organizacja Narodów Zjednoczonych, ani Unia Europejska. Nie jest kochane państwo Izrael stworzone przez ród Rotszyldów z nadzieją umieszczenia w Jerozolimie własnego rządu światowego.